فراش خزان ورق بيفشاند
نقاش صبا چمن بياراست

ما را سر باغ و بوستان نيست
هرجا كه تويي تفرج آنجاست

گويند نظر به روي خوبان
نهي است نه اين نظر كه ما راست

در روي تو سرّ ِ صنع‌ ِ بي چون
چون آب در آبگينه پيداست

چشم چپ خويشتن برآرم
تا چشم نبيندت به جز راست

هر آدمئيي كه مُهر ِمِهرت
 در وي نگرفت سنگ خاراست

روزي تر و خشك من بسوزد
آتش كه به زير ديگ سوداست

ناليدن بي حساب سعدي
گويند خلاف راي داناست

از ورطهء ما خبر ندارد
آسوده كه بر كنار درياست

در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد                                   
حالتي رفت كه محراب به فرياد آمد

ازمن اكنون طمع صبرودل وهوش مدار                  
كان تحمل كه تو ديدي همه بر باد آمد

باده صافي شد و مرغان چمن مست شدند                     
موسم عاشقي و كار به بنياد آمد

بوي بهبود ز اوضاع جهان مي شنوم                      
شادي آورد گل و باد صبا شاد آمد 

اي عروس هنر از بخت شكايت منما                            
حجله حسن بياراي كه داماد آمد

دلفريبان نباتي همه زيور بستند                                   
دلبر ماست كه با حسن خداداد آمد

زير بارند درختان كه تعلق دارند                                   
اي خوشا سرو كه از بار غم آزاد آمد

مطرب از گفته حافظ غزلي نغز بخوان
تا بگويم كه ز عهد طربم یاد آمد

ناخوش‌آوازي به بانگ بلند قرآن همي‌خواند. صاحبدلي بر او بگذشت. گفت تو را مشاهره چند است، گفت هيچ. گفت پس اين زحمت خود چندين چرا همي‌دهي. گفت از بهر خدا مي‌خوانم. گفت از بهر خدا مخوان

گر تو قرآن بر اين نمط خواني
ببــــري رونـــــــق مسلماني

گلستان سعدی/ باب چهارم/ در فواید خاموشی

كوير تشنهء باران است
«حميد»
- تشنهء خوبي

به من محبت كن!
كه ابر رحمت اگر در كوير مي‌باريد
به جاي خار بيابان بنفشه مي‌روييد
و بوي پونهء وحشي به دشت بر مي‌خاست

چرا هراس؟
چرا شك؟
بيا
كه من
بي تو
درخت خشك كويرم كه برگ و بارم نيست
اميد بارش باران نوبهارم نيست

حمید مصدق

بنماي رخ كه باغ و گلستانم آرزوست
بگشاي لب كه قند فراوانم آرزوست

اي آفتاب حسن برون ‌آ دمي ز ابر
كان چهرهء مشعشع تابانم آرزوست

              بشنيدم از هواي تو آواز طبل ِ باز              
باز آمدم كه ساعد سلطانم آرزوست

گفتي ز ناز بيش مرنجان مرا برو
آن گفتنت كه بيش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت كه برو  شه به خانه نيست
وان ناز و باز و تندي دربانم آرزوست

يعقوب‌وار وا اسفاها همي زنم
ديدار خوب يوسف كنعانم آرزوست

والله كه شهر بي تو مرا حبس مي‌شود
آوارگي و كوه و بيابانم آرزوست

زين همرهان سست عناصر دلم گرفت
شير خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نور روي موسي عمرانم آرزوست

زين خلق پر شكايت گريان شدم ملول
آن هاي هوي و نعرهء مستانم آرزوست

گوياترم ز بلبل اما ز رشك عام
مهر است بر دهانم و افغانم آرزوست

دي شيخ با چراغ همی گشت گرد شهر
كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند يافت مي نشود جسته ايم ما
گفت آنكه يافت مي نشود آنم آرزوست

پنهان زديده ها و همه ديده ها از اوست
آن آشكار صنعت پنهانم آرزوست

گوشم شنيد قصه  ايمان و مست شد 
                   كو قسم چشم؟ صورت ايمانم آرزوست                   

يك دست جام باده و يك دست جعد يار
رقصي چنين ميانهء ميدانم آرزوست

غزلیات شمس ـ مولانا