چو شاخه ای که امیدش به برگ و باری نیست
بهار آمده ، اما مرا  بهاری نیست

نوشته است: بهار است ، شاخه ها سبزند ...
ولی به گفتهء تقویم اعتباری نیست

مرا که عطر بهشت از تن تو بوییدم
به باد هرزهء اردیبهشت کاری نیست

درون قاب خزان ایستاده ام ، بی برگ
ز هیچ رهگذرم چشم ِ انتظاری نیست

تو مثل باد بهاری ، گره گشا ، سرسبز ...
ولی دریغ ،  تو را عهد استواری نیست

قرار بود که از عشق نگذریم ، ولی ...
گذشتم از تو و دیگر مرا قراری نیست...!

محمدرضا ترکی

تو را هنوز اگر همتي به جا مانده‌ست
سفر كنيم،
             سفر
سفر ادامه بودن
ز سينه زنگ كدورت زدودن است
                                         - آري
سفر كنيم و نينديشيم
        

              *

اگرچه ترس در اين شب
                            - كه از شبانه‌ترين است
اگرچه با شب شومم
                           - هميشه ترس قرين است
سفر كنيم سفر

                *

در اين سياهي شب
                        - اين شب پر از ترفند
از اين هياكل ترس‌آفرين چه مي‌ترسي؟
مترسكان سر خرمنند و با بادي
چو بيد مي‌لرزند

                 *
سفر به عزم گريز؟
                      - اين گمان مبر كه مرا
سفر به عزم ستيز است
سفر شكفتن آغاز و
                       ترجمان شكوه است

سفر به عزم رهايي ز خيل اندوه است
سفر به عزم رسيدن به صبح هشياري‌ست
سفر كنيم،
             سفر ابتداي بيداري‌ست

                       *
سفر كنيم و ببينيم
تمام مزرعه از خوشه‌هاي گندم پر
و هيچ دست تمنا
دريغ سنبله‌ها را درو نخواهد كرد
دروگران همه پيش از درو
                                 - درو شده‌اند

 حميد مصدق
منظومه "از جدايي‌‌ها"

كوه‌ها باهمند و تنهايند
همچو ما باهمان ِ تنهايان

شاملو