بامداد -

بامداد

به چشمان تو كه «بر سيبستان حيات من مي‌نگرد/تا از سبزينه نارس خويش، سرخ برآيد»

خود نمي‌دانم كجا رفتم به خواب/از چه بيدارم نكردي آفتاب

جنازه‌اي را از زير آوار بيرون كشيدم، سر پايش كردم، به زندگي خوش‌بين و اميدوارش كردم، چه حاصل؟ ... به تلنگري در هم شكست.

+ نوشته شده در شنبه دوم خرداد 1388ساعت 18:7